نقد و بررسی Call of Duty: Black Ops 7 – اوج تازه کال آو دیوتی در دوران مدرن

مقدمه – جایی بالاتر از Black Ops 2؟

سال‌هاست که نام Black Ops 2 به‌عنوان اوج سری Call of Duty بین طرفداران تکرار می‌شود؛ کمپینی پرانرژی و دیوانه‌وار، زامبی‌ای که TranZit را معرفی کرد و مولتی‌پلیر در اوج. آن‌قدر محبوب بود که در یک شهر کوچک، در گیم‌استاپِ نویسنده‌ی متن اصلی، بیش از ۷۰۰ نسخه فقط در لانچ شبانه فروش رفت؛ دوره‌ای از سلطه که کمتر فرنچایزی در بازی‌های ویدیویی تجربه کرده است.

از آن زمان، Call of Duty مثل سوار شدن به رولرکوستر بوده؛ بالا و پایین زیاد، نسخه‌های درخشان و نسخه‌های فراموش‌شدنی. اما Black Ops 6 سال گذشته دوباره امید را برگرداند؛ مخصوصاً برای دوره جدید سری در کنار Warzone. حالا Treyarch برای بار دوم پیاپی برگشته و این‌بار نه‌فقط یک دنباله‌ی مستقیم برای Black Ops 6، بلکه ادامه‌ای معنوی برای Black Ops 2 هم ساخته است.

بعد از ده‌ها ساعت بازی، نتیجه روشن است:
Call of Duty: Black Ops 7 فقط یک شوتر خوب نیست؛ یک «بسته‌ی عظیم، پر از محتوا و در عین حال بدون حس اضافه‌گویی» است؛ و مهم‌تر از آن، یک تجربه‌ی اجتماعی بی‌نهایت قوی و متصل.

---

کمپین – کابوس‌ها، رستگاری و یک ذهن شکننده

شروع داستان

کمپین Black Ops 7 در سال ۲۰۳۵ آغاز می‌شود؛ David Mason روی قبر Frank Woods ایستاده و با فرمانده‌اش Troy Marshall صحبت می‌کند؛ شخصیتی که طرفداران Black Ops 6 به‌خوبی می‌شناسند.

همزمان، مصاحبه‌ای تلویزیونی با Emma Kagan، مدیرعامل شرکت تسلیحاتی و تکنولوژی The Guild پخش می‌شود؛ جایی که نامی کاملاً آشنا بازمی‌گردد:
Raul Menendez – شرور افسانه‌ای BO2 – پیامی می‌فرستد و ادعا می‌کند هنوز زنده است.

در این لحظه، هم David شوکه می‌شود و هم بازیکنی که خاطرات BO2 را در ذهن دارد. اما صرف‌نظر از این‌که Menendez واقعاً برگشته یا فقط یک بازی جدید اطلاعاتی در کار است، تیم JSOC آماده است تا دوباره جلوی هرج و مرج بایستد؛ هرج و مرجی که ده سال قبل با ویدیوی Cordis Die دنیا را به آشوب کشید.

تیم شما شامل:

• David Mason
• Mike Harper
• Eric Samuels
• Leilani “50/50” Tupuola

و مقصد اصلی: Avalon؛ شهری که بازیکنان پیگیر داستان Black Ops 6 با آن آشنا هستند؛ مرکز تجمع بهترین جاسوس‌ها و دزدهای دنیا و پایگاه عملیاتی The Guild.

در یکی از نفوذهای اولیه به Avalon همه‌چیز به‌هم می‌ریزد؛ Kagan برگِ اصلی‌اش را رو می‌کند: نسخه‌ی کامل‌شده‌ی Cradle Gas – گاز توهم‌زا و ذهن‌ویرانی که در BO6 دیدیم. این‌بار با کمک دانشمندانش آن را برای اهدافی کاملاً کلاسیک و شرورانه – «تحت کنترل گرفتن دنیا» – به کمال رسانده است. تنها چیزی که شما را از فروپاشی کامل ذهن نجات می‌دهد، چیپ داخلی C-Link است؛ یک چیپ ارتباطی و کمکی که میان سربازان JSOC به اشتراک گذاشته شده است.

اما این محافظت کامل نیست؛ شما همچنان وسط Avalon با توهم‌ها و کابوس‌های مشترک درگیر می‌شوید؛ دشمنان شبه‌زامبی، موجودات هیولایی و تصویرهایی که واقعیت را می‌پیچانند. اگر مثل نویسنده‌ی متن اصلی، از مأموریت Emergence در Black Ops 6 لذت برده باشید، این‌جا چند سطح بالاتر تقویت شده است.

---

ساختار کمپین – بین ذهن و میدان نبرد

کمپین از دو نوع مرحله تشکیل شده است:

• مراحل خطی (linear) که در ذهن David جریان دارند
• مأموریت‌های شبه‌ open-world در Avalon

مراحل خطی هرکدام یک تم مخصوص دارند؛ عملاً هر مرحله، یک سفر سورئال به اعماق ذهن David است؛ جایی که او با خاطراتش، شکست‌ها، گناه‌ها و دشمنان قدیمی روبه‌رو می‌شود. محور کلی داستان، رستگاری و مواجهه با گذشته است؛ این‌که روبه‌رو شدن با ترس‌ها و اشتباه‌های قبلی، تنها راه آزاد شدن از آنهاست. در طول مسیر، لحظات احساسی خوبی وجود دارد، حتی اگر روایت همیشه بی‌نقص نباشد.

اینجا جایی است که خلاقیت Treyarch و Raven Software به اوج می‌رسد. استفاده از توهمات مشترک بین اعضای تیم، اجازه داده بازی به سطحی از دیوانگی و تخیل برسد که حتی Black Ops 3 هم به‌سختی به آن نزدیک شده بود.

نمونه‌ها:

• برگشتن به نیکاراگوئه، اما نه به شکل کلاسیک؛ بلکه مواجهه با یک موجود گیاهی عظیم‌الجثه که خاطره‌ی Frank Woods را «بلعیده» است.
• بارانی از مچتِ‌ غول‌پیکر که از آسمان می‌بارد.
• نبرد با نسخه‌ای هیولایی و غول‌آسا از Harper.

این set-pieceهای دیوانه‌وار، به‌تنهایی ارزش تجربه‌ی کمپین را دارند. از نظر بصری و صوتی، Black Ops 7 فوق‌العاده است؛ چه در کات‌سین‌ها، چه در لحظه‌به‌لحظه‌ی گیم‌پلی.

---

مشکل اصلی: ریتم و روایت شخصیت‌ها

با وجود همه‌ی این نکات مثبت، پیسینگ داستان جای کار دارد؛ هم در نحوه‌ی روایت، هم در معرفی Avalon. بعضی اتفاق‌ها «فقط رخ می‌دهند»؛ دیالوگ‌ها توجیهی ارائه می‌کنند، اما همیشه کافی به‌نظر نمی‌رسند. این همان مشکلی است که حتی در Black Ops 2 هم گاهی می‌دیدیم؛ پس چیز جدیدی برای این فرنچایز نیست.

بزرگ‌ترین قربانی این ضعف، احتمالاً 50/50 است. او شخصیت جالبی است، اما تنها یک لحظه‌ی جدی برای پرداخت انگیزه‌هایش دارد؛ لحظه‌ای که خیلی سریع می‌آید و می‌رود و در حد پتانسیلش پرداخت نمی‌شود. در مقابل:

• David, Harper و Samuels پیش‌زمینه‌شان را از BO2 و BO6 دارند
• مأموریت مرتبط با Cradle برای Samuels فوق‌العاده است و بر آن پیش‌زمینه سوار می‌شود

اما 50/50 این فرصت را پیدا نمی‌کند. امیدواریم داستانش در آینده ادامه پیدا کند.

از طرف دیگر، مشکلِ «شرور اصلی» هم وجود دارد؛ Black Ops 7 سه آنتاگونیست مهم دارد، ولی هیچ‌کدام به سطح تهدیدی مثل Menendez یا حتی Salazar نمی‌رسند. یکی از خیانت‌ها تقریباً از ناکجاآباد می‌رسد؛ شوکه‌کننده است اما تأثیر احساسی چندان عمیقی ندارد. نتیجه شبیه یک فیلم Avengers می‌شود: تمرکز روی قهرمانان آن‌قدر زیاد است که شرورها عمق پیدا نمی‌کنند.

---

Avalon و مأموریت‌های شبه open-world

مراحل Avalon به‌خودیِ خود سرگرم‌کننده‌اند و خیلی بهتر از مراحل open-worldِ شبه-Spec Ops در Modern Warfare III طراحی شده‌اند. اما از نظر داستانی همیشه در جای درست نمی‌نشینند.

سکانس‌های ذهنیِ شدید و شخصی تمام می‌شوند، بعد ناگهان باید از نقطه‌ای به نقطه‌ی دیگر Avalon بروید تا هدف خاصی را نابود کنید یا چیزی را پیدا کنید. جذاب‌اند، نقشه‌ی Avalon هم طراحی خوبی دارد، اما بیشتر حس می‌شود این مأموریت‌ها برای مد Endgame طراحی شده‌اند و کمپین فقط از آنها استفاده‌ی جانبی می‌کند.

---

گیم‌پلی و توانمندی‌ها – جایی که بازی می‌درخشد

جایی که هیچ شبهه‌ای نیست، گیم‌پلی است. شلیک در Call of Duty هنوز هم معیار استاندارد صنعت است؛ روان، دقیق و فوق‌العاده satisfying.

نقاط کلیدی:

• تنوع سلاح‌ها بالا است، با این‌که بخشی از آرسنال برای طرفداران قدیمی آشنا به‌نظر می‌رسد، حس تازگی در فضای زمانی و طراحی آینده‌نگر وجود دارد.
• مدت‌ها از آخرین سفر به آینده (بعد از MW2019) گذشته بود و این بازگشت، بدون تکراری شدن، حس تازه‌ای دارد.

در کنار اسلحه‌ها، توانایی‌های اصلی و فرعی مثل نوعی «سوپر پاور» عمل می‌کنند؛ چیزی بین killstreakها و perkهای زامبی:

• Kinetic Jump – پرتاب شما به هوا برای پرش‌های بلند و گلاید روی Avalon
• War Machine – بیرون آوردن لانچر محبوب سری
• Active Camo – نامرئی شدن موقتی
• و چند توانایی دیگر

تقریباً همه‌شان در عمل به تجربه کمک می‌کنند، و مخصوصاً Kinetic Jump در اکتشاف Avalon فوق‌العاده به‌درد می‌خورد.

اما برگ برنده‌ی کمپین کوآپ چهار نفره است. مدت‌ها بود یک کمپین Co-op درست‌وحسابی در سری نداشتیم. وقتی با دوستان بازی می‌کنید:

• ضعف‌های داستانی راحت‌تر هضم می‌شوند
• سکانس‌های دیوانه‌وار به «میم» و خاطره‌های خنده‌دار تبدیل می‌شوند
• ارزش تکرار کمپین چند برابر می‌شود

---

Endgame – بهترین پیوند بین کمپین، زامبی و Warzone

حالا به مدی می‌رسیم که به‌گفته‌ی خیلی‌ها، ستاره‌ی واقعی Black Ops 7 است:
Endgame.

این مد مثل ترکیب DMZ (MW2) و Modern Warfare Zombies (MW3) است، اما روی Avalon و با هویت Black Ops.

ساختار اصلی Endgame

• در یک نقشه‌ی بزرگ PvE تا ۳۲ بازیکن (در قالب اسکادران‌های حداکثر ۴ نفره) حضور دارند
• همه علیه محیط و دشمنان AI می‌جنگند؛ خبری از PvP نیست
• هدف:
  • ساخت Loadout اختصاصی
  • اینفیل روی نقشه
  • انجام قراردادها و مأموریت‌ها برای بالا بردن Power Level
  • و در نهایت، اکسترکت سالم

قراردادها از مأموریت‌های ساده (پاک‌سازی منطقه در زمان محدود) تا مأموریت‌های حجیم (اسکورت ربات D.A.W.G. تا نقطه‌ی خروج) متغیر هستند. در نگاه اول شاید تکراری به‌نظر برسد، اما وقتی با دوستان هستید، این چرخه‌ی «درگیر شدن – ارتقا – فرار» شدیداً اعتیادآور است.

نکته‌ی دوست‌داشتنی، طراحی تعاملی نقشه است؛ اسکادران‌های دیگر می‌توانند در عملیات شما درگیر شوند و در صورت حضور در منطقه، با شما در پاداش شریک شوند – بدون این‌که الزاماً در یک تیم باشید. این باعث می‌شود حس «دنیای زنده» به‌وجود بیاید بدون دردسر PvP کلاسیک.

---

Power Level و ساختن کاراکتر

Endgame فقط درباره‌ی عدد نیست؛ Power Level واقعاً حس بهتر شدن سرباز را منتقل می‌کند:

• در طول مأموریت‌ها، گزینه‌هایی روی HUD ظاهر می‌شوند که بین چند ارتقای Perk باید انتخاب کنید؛ مثلاً:
  • تعویض سریع‌تر زره
  • ADS سریع‌تر
  • مقاومت بیشتر در برابر انفجارها
• این ارتقاها شبیه Perkهای مولتی‌پلیر/وارزون/زامبی هستند، اما در قالب یک درخت رشد مخصوص.

سقف Power Level روی ۶۰ است، بنابراین نمی‌توانید همه‌چیز را بردارید. بازی بر اساس انتخاب‌های اولیه‌تان، ارتقاهای بعدی را در جهتی که سبک بازی‌تان را تشخیص می‌دهد پیشنهاد می‌کند. در پایان هر مسیر، یک توانایی نهایی قدرتمند باز می‌شود؛ مثلاً در مسیر Berserker انفجاری هنگام فرود آمدن.

اینجا هم مثل هر سیستم کلاس خوب، هماهنگی تیمی حیاتی است؛ اگر چهار نفر چهار سبک متفاوت بسازید، تیم‌تان کامل‌تر و قدرتمندتر عمل می‌کند. ترکیب این سیستم با توانایی‌های اصلی و فرعی، امکان ساخت تیم‌هایی با نقش‌های متمایز را فراهم می‌کند.

نقشه به چند زونِ قدرت تقسیم شده؛ بازی هنگام ورود، شما را بر اساس Power Level در زون مناسب می‌اندازد. رفتن به منطقه‌ای بالاتر از لِول‌تان ممکن است، اما ریسکی است؛ دشمن‌ها به‌آسانی به «اسفنج گلوله» تبدیل می‌شوند و اگر همگی کشته شوید، با کاراکتر ریست‌شده برمی‌گردید.

---

Avalon به‌عنوان بستر Endgame

Avalon در این مد می‌درخشد.

• نقاط آشنا از Black Ops 6 مثل استادیوم Red Card، Hacienda و سایر لوکیشن‌ها بازطراحی شده‌اند
• تنوع محیط‌ها – از خیابان‌های شهری تا تپه‌های سنگی و جاده‌های خاکی – Endgame را از تکرار نجات می‌دهد
• استفاده از Wingsuit روی نقشه آن‌قدر خوب جواب می‌دهد که عملاً وسایل نقلیه به حاشیه می‌روند

ریتم Endgame طوری طراحی شده که نه به‌خشونت مولتی‌پلیر است، نه به استرس مرگبار زامبی‌های سنتی؛ می‌توانید نسبتا با سرعت دلخواه خودتان پیش بروید، اما اگر حماقت کنید، بازی بخشنده نیست.

بهترین بخش Endgame شاید این باشد که بالاخره کمپین و پیشروی کلی اکانت را به هم وصل می‌کند. حالا:

• می‌توانید سطح اکانت، اسلحه‌ها و تجهیزات را در این مد ارتقا دهید
• تمام پیشرفت‌ها در اکوسیستم کلی بازی به درد می‌خورند
• بله، نیاز به اتصال دائمی اینترنت بیشتر شده، اما برای اولین بار کمپین و مدهای جانبی «واقعاً» به پیشرفت شما کمک می‌کنند

فعلاً تنها ضعف، داستان محدود Endgame است؛ یک مأموریت کلی و یک سکانس اضافه پس از پایان مأموریت آخر. اما Treyarch رسماً از محتوای داستانیِ بیشتر و رویدادهای فصلی (مثل زامبی T-Rex و ربات غول‌پیکر شبیه Giant Robot نقشه Origins) صحبت کرده است.

---

مولتی‌پلیر – نزدیک به کمال

اگر بخواهیم چند کلمه برای مولتی‌پلیر استفاده کنیم:
«تقریباً بی‌نقص».

سیستم‌ها فوق‌العاده حساب‌شده‌اند، نقشه‌ها جریان (flow) بسیار بهتری نسبت به BO6 دارند و بازگشت لیست‌های Low-SBMM برای خیلی از بازیکنان نعمت است.

سیستم Perkها و Omnimovement

Perkها چند بار بازطراحی شده‌اند و حالا:

• انتخاب‌ها معنی‌دارتر شده‌اند
• دیگر همه‌چیز رایگان نیست؛ مثلاً برای Tac Sprint باید قید Flak Jacket را بزنید
• ترکیب Perkها ارجحیت دارد؛ بعضی Perkها فقط در ترکیب با دیگری می‌درخشند

Omnimovement هم به سطح سالم‌تری رسیده؛ در BO6 بعضی بازیکن‌ها عملاً تبدیل به هدف‌های «غیرقابل نشانه‌گیری» شده بودند. این‌جا هنوز می‌توانید مثل برق حرکت کنید، اما به قیمتِ انتخاب در Loadout. اضافه شدن Wall Jump هم لایه‌ی جدیدی به حرکت داده؛ ابزاری که می‌توان هم برای فلیک‌ شات و هم برای جاگیری هوشمندانه استفاده کرد.

تنوع تسلیحات و سیستم Prestige

بیش از ۳۰ سلاح در لانچ، ترکیبی از اسلحه‌های آشنا و جدید:

• SMGهایی مثل Ryden 45 که یاد Rival-9 می‌اندازند
• AK-27 که عملاً نسخه‌ای از AK-47 است
• ARهایی مثل DS20 Mirage با لانچر زیرلوله‌ای
• شات‌گان‌های عجیب مثل Akita یا Echo-12

بالانس کلی بسیار قابل قبول است و فعلاً احساس نمی‌شود «دو سه سلاح» همه‌چیز را قبضه کرده باشند.

سیستم جدید Weapon Prestige شامل سه سطح است:

• با هر سطح، یک سری camo و در نهایت یک Attachment انحصاری باز می‌شود
• این ضمیمه‌ها قوی هستند اما آن‌قدر عجیب و موج‌آفرین نیستند که بازی را Pay-to-Win یا Grind-to-Win کنند
• بعضی‌شان مانند Aftermarket Parts عملکرد اسلحه را تغییر می‌دهند و برای عاشقان build‌سازی جذاب‌اند

Overclocks و ساختن کیت

سیستم Overclocks به شما اجازه می‌دهد روی Tactical, Lethal, Field Upgrade و Scorestreakها هم Perk بگذارید.

• معمولاً بین دو گزینه باید انتخاب کنید:
  • مدت اثر بیشتر
  • یا قدرت اثر بالاتر
• فعلاً هیچ Overclockی بیش‌ازحد قوی به‌نظر نمی‌رسد؛ حتی روی Active Camo یا Rhino

نتیجه: یک سیستم عمیق برای شخصی‌سازی، بدون این‌که حس کند «اجباری» است.

نقشه‌ها و مدها – جایی که BO7 از BO6 جلو می‌زند

مشکل بزرگ BO6، Flow بد نقشه‌ها بود؛ موقعیت‌های overpowered فراوان، sightlineهای باز و قتل‌های ناگهانی وسط راه. Black Ops 7 این مشکل را تا حد زیادی حل کرده است:

• لاین‌ها مشخص‌تر و تمیزتر طراحی شده‌اند
• موانع محیطی کافی برای شکستن دید مستقیم وجود دارد، بدون آشفتگی زائد
• تقریباً همه‌ی نقشه‌ها قابل بازی و «کمتر اعصاب‌خردکن» هستند

از نظر بصری هم تنوع بالایی وجود دارد؛ از کلبه‌ی Mason در آلاسکا (Homestead) تا ساختمان‌های شیک و فلزی The Forge.

لانچ شامل ۱۶ نقشه 6v6 است که برای شروع عدد بسیار خوبی است.

مد Overload جای خالی Uplink (بدون جت‌پک) را تا حدی پر می‌کند:

• گرفتن دستگاه از سه نقطه‌ی وسط نقشه
• بردن آن به یکی از دو پایگاه دشمن
• ثبت هشت امتیاز برای برد

این مد شدیداً تیم‌محور است و کنترل نقشه در آن حرف اول را می‌زند. وقتی جلو هستید، حاکم میدان‌اید؛ وقتی عقب بیفتید، له می‌شوید؛ اما در مسابقه‌های نزدیک، آدرنالین می‌زند بالا.

Skirmish 20v20 هم روی دو نقشه‌ی استخراج‌شده از Avalon اجرا می‌شود؛ چیزی شبیه Ground War اما جمع‌وجورتر و قابل‌تحمل‌تر.

کیفیت زندگی (QoL) – ساخت کلاس، Challenges و…

دو ویژگی خیلی مهم:

• وارد کردن Build از طریق کد
• کپی مستقیم Loadout کسی که در Killcam می‌بینید

این‌ها برای بازیکن‌هایی که دائم تست می‌کنند و می‌سازند، یک نعمت است.

بازگشت Weekly Challenges با پاداش‌های ارزشمند هم انگیزه‌ی Grind را بالا می‌برد؛ ساختاری شبیه Modern Warfare III که واقعاً استاندارد خوبی بود.

---

Zombies – Ashes of the Damned و بازگشت اعتیادآور مردگان

اگر تا همین چند سال پیش Zombies را فقط «یک مد جانبی جالب» می‌دیدید، Black Ops 6 و حالا Black Ops 7 نشان می‌دهند این بخش خودش یک بازی کامل است.

Ashes of the Damned – نقشه‌ای پایدار در Dark Aether

داستان Ashes of the Damned، تیم BO6 را با چهره‌های آشنا از گذشته کنار هم می‌آورد. The Warden جان قهرمانان را می‌گیرد، آنها را به Dark Aether می‌کشد و در آنجا رها می‌کند. انگیزه‌اش کاملاً روشن نیست، اما یک چیز مشخص است: برای زنده ماندن باید راهتان را از دل این دنیای سیاه باز کنید.

نقشه از شش منطقه‌ی بزرگ تشکیل شده که با جاده‌هایی مرگبار (The Fog) به هم وصل شده‌اند:

• Janus Towers Plaza – نقطه‌ی شروع، جایی که BO6 را ترک کرده بودیم
• Vandorn Farm – آشنا از نسخه‌ی بتا و BO2
• Ashwood – شهر کوچک وسترن با عمق عمودی زیاد
• Exit 115 Diner – ادای احترام مستقیم به TranZit
• Zarya Cosmodrome – سکوی موشک دهه‌ی ۶۰ با فضای باز فراوان
• Blackwater Lake – محیطی که حس آشنایی عجیبی دارد

هر منطقه شخصیت و حال‌وهوای خودش را دارد و همین، Ashes را به یکی از بهترین نقشه‌های زامبی تبدیل می‌کند.

Ol’ Tessie – تبدیل کامیون به ستاره‌ی شو

نقشه به‌قدری بزرگ است که تحرک موضوع جدی می‌شود. این‌جا Wonder Vehicle وارد می‌شود؛ کامیونی به نام Ol’ Tessie که هم وسیله‌ی نقلیه است و هم بعداً تبدیل به یک تانک شیطانی می‌شود.

• Pack-a-Punch به‌شکل یک جت‌انجین به پشت کامیون نصب می‌شود
• می‌توانید آن را ارتقا دهید، زره اضافه کنید و حتی سر Abomination روی جلوی آن نصب کنید که لیزر شلیک می‌کند
• باید مراقب باشید The Fog و زامبی‌ها کامیون را نابود نکنند

این ایده آن‌قدر خوب اجرا شده که در بسیاری از لحظات، Ray Gun و Gauntlet جدید فقط نقش مکمل را دارند؛ ستاره‌ی واقعی، خود کامیون است.

سیستم‌ها و پیشروی – GobbleGum، Perk، Augment

تقریباً همه‌چیز از BO6 برمی‌گردد:

• تمام GobbleGum‌های قبلی + شش گام جدید (مثل Power Vacuum و Gift Card)
• Perk Colaها، Field Upgradeها، Ammo Modها با گزینه‌های تازه مثل Wisp Tea و Fire Works
• سیستم Augment که Perkها و ارتقاها را یک لایه عمیق‌تر می‌کند و پیشرفت شما از BO6 را هم منتقل می‌کند

Exfil این‌بار با کشتن یک High-Value Target در میدان کوچک انجام می‌شود، نه صرفاً کشتن موجی از زامبی‌ها؛ فعلاً بیشتر این نقش را Zursa – یک خرس غول‌پیکر – بازی می‌کند.

اگر حوصله‌ی گشتن در نقشه‌ی عظیم را ندارید، Survival Mode روی یک منطقه‌ی مشخص از همین نقشه‌ها در دسترس است؛ مثل تجربه‌های کلاسیک، اما روی محیط‌های جدید.

---

Dead Ops Arcade 4 – یک بازی کامل داخل بازی

Dead Ops Arcade 4 آن‌قدر بزرگ و پرجزئیات است که به‌تنهایی می‌تواند یک بازی جدا باشد.

• ۸۰ مرحله در حالت اصلی، ۴۰ مرحله در حالت Casual
• نقشه‌های اختصاصی + نسخه‌های خاص از نقشه‌های شناخته‌شده مثل Hacienda و Nuketown
• راندهای چالش، راندهای Slayer، و راندهای تماماً ارجاعی به آرکیدهای کلاسیک:
  • مرحله‌ی هلیکوپتر اسکرو‌ل‌کناری
  • مسابقه‌ی موتور
  • مرحله‌ی Rail Shooter شبیه House of the Dead روی Citadel Zombies

از همه بهتر، بعضی لحظات به نمای اول‌شخص سوییچ می‌کنند؛ جایی که هم قدرت FPS را دارید و هم ریسک دید محدود.

سیستم پول، پاورآپ‌ها، GobbleGumها، تبدیل شدن به تانک یا هلیکوپتر، تعداد دیوانه‌وار دشمنان و باس‌ها…
همه‌ی اینها Dead Ops Arcade 4 را تبدیل به یک «بسته زامبی درون زامبی» می‌کند.

---

ماجرای هوش مصنوعی در Black Ops 7

در هفته‌های اخیر، بخشی از جامعه‌ی بازیکنان، Activision را به استفاده‌ی گسترده و بی‌کیفیت از هنر تولیدشده با هوش مصنوعی در Black Ops 7 متهم کرده‌اند. در پاسخ به این مسئله، Activision گفته:

«مثل خیلی از تیم‌ها در سراسر جهان، ما از ابزارهای متنوع دیجیتالی، از جمله ابزارهای هوش مصنوعی، برای تقویت و پشتیبانی تیم‌هایمان استفاده می‌کنیم تا بهترین تجربه‌ی ممکن را برای بازیکنان بسازیم. با این حال، فرایند خلاقیت همچنان توسط افراد بااستعداد در استودیوهای ما هدایت می‌شود.»

صرف‌نظر از موضع شخصی، روشن است که AI در ساخت دارایی‌های بازی نقش داشته، اما ستون اصلی طراحی و هدایت هنری هنوز دست تیم انسانی است.

---

جمع‌بندی – قله‌ی جدید Call of Duty در دوران مدرن

Call of Duty: Black Ops 7 دستاوردی استثنایی برای تمام تیم‌های درگیر در توسعه است. هیچ نسخه‌ی دیگری از Call of Duty تا امروز، این سطح از گستردگی محتوا، اتصال اجتماعی و تنوع مدها را در یک بسته ارائه نداده بود.

• کمپین با تمام ایرادهای روایی، از نظر مقیاس، خلاقیت و Co-op تجربه‌ای فراموش‌نشدنی است
• Endgame یکی از جذاب‌ترین مدهای PvE-Extraction در تاریخ سری است
• مولتی‌پلیر در بهترین وضعیت سال‌های اخیر قرار دارد؛ چه از نظر نقشه‌ها، چه سیستم‌ها
• Zombies و Dead Ops Arcade 4 هرکدام به‌تنهایی می‌توانند ساعت‌ها شما را مشغول کنند
• سیستم‌های پیشرفت و اتصال مدها به هم، Grind را معنادار و لذت‌بخش می‌کنند

اگر بخواهیم در یک جمله تمام حرف را خلاصه کنیم:
Black Ops 7 قله‌ی جدید Call of Duty در دوران مدرن است؛ ترکیبی از گذشته‌ی طلایی سری و نیازهای امروزی بازیکن‌ها، در قالب یک بازی که واقعاً ارزش زمانی را که برایش می‌گذارید دارد.